Popieramy

Serwis turystyczno-sportowy
 
Wprowadzenie Drukuj
Wpisany przez Mariusz Waśkowiec   

Istnieje dość rozpowszechniony pogląd, że telewizja jest młodą dziedziną telekomunikacji, powstałą w zasadzie dopiero po zakończeniu ostatniej wojny światowej. Tymczasem prace nad telewizją, zwłaszcza nad podstawowymi elementami toru telewizyjnego, sięgają w niektórych przypadkach połowy XIX wieku. Szczególnie liczne były propozycje różnych rozwiązań zgłaszanych w końcowych latach XIX wieku i w pierwszych latach XX wieku. Powstało wówczas wiele koncepcji analizy i syntezy obrazu, które do wybierania obrazu, czyli kolejnego nadawania jego elementów i kolejnego ich odtwarzania w miejscu odbioru, wykorzystywały ruchome elementy mechaniczne. Wśród nich można wymienić profesjonalną tarczę Nipkova, tarczę soczewkową Jenkinsa, koło lustrzane Weillera oraz wiele innych propozycji. Były również propozycje polskie, np. w 1898 r. patent J. Szczepanika na tzw. teletroskop (z wybieraniem realizowanym za pomocą oscylografu lusterkowego) czy też patent M. Wolfkego (później fizyka światowej sławy), który w 1898 r. jako uczeń gimnazjalny patentuje cały system telewizji bezprzewodowej. Wolfke proponował wykorzystywanie fal elektromagnetycznych jako nośnika sygnałów telewizyjnych i tarcz Nipkova jako urządzeń wybierających oraz rury Geislera jako źródła modulowanego światła przy syntezie obrazu. Już wówczas istniała możliwość przetwarzania strumienia świetlnego pochodzącego od danego elementu obrazu na sygnał elektryczny (wynaleziono już bowiem próżniowe fotokomórki emisyjne). Można więc było w zasadzie zrealizować wszystkie podstawowe procesy techniki telewizyjnej, tzn. zarówno analizę obrazu, jak i jego syntezę (np. przy użyciu neonówek czy innych lamp jarzeniowych). Dopiero opracowanie lamp elektronowych, umożliwiających wzmacnianie sygnałów oraz rozwój elektroniki w okresie I wojny światowej spowodowały, że po jej zakończeniu nastąpił rozwój radiofonii.

 

Już w końcu lat dwudziestych XX wieku podjęto także próby realizacji procesów prymitywnej początkowo telewizji. Powstało wówczas wiele systemów telewizji 30-liniowej. Przy małej liczbie nadawanych obrazów wymagały one pasma częstotliwości o szerokości porównywalnej z pasmem stosowanym w radiofonii. W związku z tym takie sygnały telewizyjne mogły być i były nadawane przez niektóre średniofalowe stacje radiofoniczne (np. przez Moskwę czy Berlin). Można więc już mówić o pierwszych próbach realizacji telewizji. Jakość obrazu, jaką zapewniały systemy kilkudziesięcioliniowe, nie mogła oczywiście zadowalać odbiorców. Nowe możliwości otworzyły się w początkach lat trzydziestych, z chwilą opracowania pentod o znacznym nachyleniu charakterystyki statycznej (rzędu 4÷6 mA/V), które pozwalały wzmacniać sygnały szerokopasmowe. Także ogólny rozwój elektroniki w tym okresie umożliwił realizację niezbędnych procesów telewizyjnych.W Polsce w nowo powstałym Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym w 1935 r. została powołana pierwsza naukowo-badawcza i techniczna komórka telewizyjna, przeznaczona do prowadzenia systematycznych badań nad telewizją. Kierunek ich był, oczywiście, uzależniony od stanu i wyników badań w tym zakresie na świecie, jak również od istniejących możliwości krajowych. Chociaż w tym okresie opracowano już w skali laboratoryjnej i częściowo nawet produkcyjnie lampy analizujące, takie jak ikonoskop Zworykina oraz dyssektor Farnswortha, to nie były one jednak w Polsce dostępne. Natomiast w zakresie reprodukcji obrazu w tym czasie opracowano i produkowano już lampy obrazowe o średnicach ekranu do 12 cali. Różniły się one koncepcyjnie od obecnie stosowanych w telewizji kineskopów elektrostatycznych skupianiem wiązki elektronów i jej odchylaniem. W tych warunkach można więc było prowadzić jedynie badania nad systemami mechaniczno-elektronowymi, w których wybieranie obrazu przy nadawaniu odbywało się za pomocą urządzeń mechanicznych, a reprodukcja odbieranego obrazu mogła następować na ekranie kineskopu. Do analizy obrazu przewidziano tarczę Nipkova (rys. 2.1) i próżniową fotokomórkę cezową. W celu uzyskania dostatecznego strumienia świetlnego padającego na fotokatodę fotokomórki, użyto potężnej lampy łukowej. Gdy na rynku pojawiły się fotopowielacze o dużym wzmocnieniu uzyskiwanym przez emisję wtórną, lampę łukową zastąpiono projekcyjną lampą żarową.


Rys. 2.1. Tarcza Nipkova w pierwszym modelu telewizora opracowanym w roku 1925 r. w Wielkiej Brytanii przez Johna Logie Bairda

 
 
 
Joomla25 Appliance - Powered by TurnKey Linux