Abonent łączy się przez linię zwrotną i stację centralną z odpowiednim serwerem i po akceptacji zamówienia dane dla tego klienta są wprowadzane z odpowiednim nagłówkiem w ogólny strumień informacji, przesyłany przez naziemną stację centralną do satelity. Doświadczenia z siecią WWW wykazują, że w praktyce strumień ten jest 10 do 20 razy większy niż strumień zapytań, przesyłany od klienta, a w związku z rozwojem systemów multimedialnych różnica ta może szybko wzrastać.

Główną funkcję sterująco-kontrolną w systemie spełnia stacja centralna, odpowiedzialna za sterowanie ruchem od klienta do serwerów i od tych ostatnich do nadajnika naziemnej stacji satelitarnej. Ponadto jest ona odpowiedzialna za identyfikację i autoryzację abonentów. Informacje, przesyłane ze stacji centralnej do stacji naziemnych poszczególnych użytkowników, są strukturalnie kształtowane w zależności od metod transmisji stosowanych w kanale satelitarnym i przesyłane albo w kanale wizji MPEG-2, albo w kanale fonii na odpowiedniej podnośnej.

Sygnał odbierany na stacji centralnej, po przejściu przez małoszumny układ wzmacniacza wejściowego LNB, jest doprowadzony do układu dekodującego i przetwarzającego, zależnego od stosowanej metody transmisji. W MPEG-2 są to wspomniane układy STB lub IRD. Stąd sygnały są dostarczane do komputerów osobistych PC jednego lub wielu użytkowników, zgodnie z protokołem IP.

Połączenie zwrotne, realizowane najczęściej za pomocą linii telefonicznej, może być ciągłe (interaktywna rozmowa między klientem a serwerem), sporadycznie w formie wezwań i zapytań lub może go w ogóle nie być, gdy zainteresowanie klienta nie jest specyficzne i ogranicza się do otrzymywania powszechnie dostępnych danych, stale nadawanych w sposób cykliczny przez stację centralną.

W systemach dwukierunkowych dane są przekazywane zarówno w kierunku: terminal - stacja centralna, jak i przeciwnym. Terminal musi więc pełnić funkcję nadajnika i odbiornika. W czasie komunikacji między dwoma terminalami informacja pokonuje czterokrotnie odległość między naziemną stacją centralną a satelitą. Powstaje opóźnienie sięgające około 0,5 sekundy. W transmisjach interakcyjnych - podczas rozmów telefonicznych, telekonferencji itp. - jest to spora niedogodność. W wyniku opóźnienia może nastąpić ograniczenie przepływności kanału.

Podstawowym założeniem działania systemu IDBS jest to, że wszelkie zapytania lub inne informacje, nadawane przez klienta, są przesyłane zawsze do stacji centralnej. Formuje ona sygnały przeznaczone dla użytkowników i dostarczane głównie przez serwery, dodając do nich odpowiednie sygnały synchronizacji, kontroli oraz nagłówki, odpowiadające obsługiwanym klientom. Sygnały zbiorcze - po przejściu przez układy multiplekserów, modulatorów, koderów i układów korekcji błędów, są doprowadzane do nadajnika stacji naziemnej.

System IDBS może stosować różne protokoły transmisji w zależności od rodzaju i sposobu wykorzystywania kanału telewizyjnego satelity radiodyfuzyjnego oraz od przeznaczenia nadawanych sygnałów. W wypadku nadawania do indywidualnych klientów stosuje się tradycyjny protokół internetowy TCP, a przy nadawaniu do wielu klientów (multicast) - specjalnie opracowany protokół RRMP (Restricted Reliable Multicast Protocol). Natomiast sygnały mogą być transmitowane jednym z trzech sposobów:

• w telewizji analogowej na podnośnych sygnałów fonii;
• na zasadzie stosowanej przy obsługiwaniu równocześnie wielu małych stacji naziemnych typu VSAT;
• wykorzystywania zasad transmisji cyfrowej w systemach MPEG-2.

Zgodnie z tym potrzebne są trzy różne wersje układów interfejsów ze stacją naziemną i różne układy dekoderów w urządzeniach odbiorczych użytkowników. W urządzeniach tych dodatkowe układy mogą przybierać postać niezależnych od PC urządzeń lub być włączone do urządzeń PC. Niezależnie od sposobu umieszczenia układ dekodera spełnia funkcję demodulatora, descramblingu i interfejsu z podstawowymi elementami komputera PC.