Prace badawcze nad cyfrową transmisją sygnału wizyjnego prowadzono na długo przed opublikowaniem standardu MPEG-2. Pierwsze próby transmisji cyfrowych w roku 1990, udowodniły, że całkowicie cyfrowy telewizyjny system transmisyjny jest możliwy do realizacji przy ówczesnym poziomie techniki. Powszechnie uważano wtedy, że przyszłość telewizji należy do analogowo-cyfrowych standardów rodziny MAC. W roku 1991 zawiązała się grupa - European Launching Group - złożona z przedstawicieli stacji telewizyjnych, producentów sprzętu elektronicznego i organizacji standaryzacyjnych, której zadaniem była koordynacja prac badawczych dotyczących telewizji cyfrowej na obszarze Europy. W roku 1993 grupa ta przyjęła nową nazwę - Digital Video Broadcasting (DVB). Jej celem stało się opracowanie cyfrowych standardów telewizyjnych, które umożliwiłyby cyfrową transmisję programów telewizyjnych w sieciach naziemnych (DVB-T), satelitarnych (DVB-S) i kablowych (DVB-C). Standardy te miały być możliwie najbardziej zbliżone do siebie, aby zmniejszyć koszty ich opracowywania i ułatwić wymianę programów. Przyjęto, że we wszystkich opracowywanych przez DVB standardach wykorzystywana będzie metoda kompresji wizji i fonii określona w standardzie MPEG-2. Do transmisji wykorzystywany będzie strumień transportowy MPEG-2, w którym blok informacji o przekazywanych programach (PSI) uzupełniono dodatkowym blokiem informacyjnym (Service Information - SI). Blok SI umożliwia m.in. opracowanie jednolitego systemu szyfrowania nadawanych programów telewizyjnych. We wszystkich standardach stosowane będzie zabezpieczenie kodem Reeda-Solomona w pierwszym (zewnętrznym) stopniu zabezpieczenia przed błędami transmisji. Poszczególne standardy (rys. 5.11) różnią się natomiast metodą modulacji i drugim (wewnętrznym) stopniem zabezpieczenia przed błędami transmisji. W standardzie satelitarnym DVB-S stosowana jest modulacja QPSK, w kablowym DVB-C 16-, 32- lub 64-stanowa modulacja QAM, a w naziemnym DVB-T modulacja OFDM z 1704 (2K) lub 6816 (8k) nośnymi. W standardach DVB-S i DVB-T dodatkowo stosowane będzie przeplatanie bitów i zabezpieczenie kodem splotowym przed błędami transmisji. W standardzie kablowym DVB-C drugi (wewnętrzny) poziom zabezpieczenia nie będzie musiał być stosowany.

Rys. 5.11. Schematy blokowe emisji w standardzie DVB