System warunkowego dostępu (CA - Conditional Access) stosowany jest po to, aby nadawane programy oraz inne usługi mogły być odbierane tylko przez uprawnione do tego osoby. Jest to jeden z podstawowych elementów biznesu płatnej telewizji, o ogromnym znaczeniu dla komercyjnego sukcesu telewizji cyfrowej - dlatego problemy związane z dostępem warunkowym okazały się najbardziej kontrowersyjnym elementem projektu DVB (Digital Video Broadcasting).

Jednym z zadań projektu DVB było uzgodnienie jak najdalej idącej, możliwej do osiągnięcia standaryzacji technicznej systemów warunkowego dostępu, z równoczesnym uwzględnieniem różnych interesów grup działających na rynku pay-TV. Rozważano przede wszystkim w jakim stopniu otwarte, międzynarodowe standardy kodowania i transmisji sygnałów powinny być wprowadzone w płatnych telewizjach, które są systemami zamkniętymi, stanowiącymi prywatną własność. Równocześnie zdawano sobie sprawę ze znaczenia jakie mają systemy płatnej telewizji dla rozwoju telewizji cyfrowej - uważa się nawet, że mogą one z czasem stać się uniwersalnym środkiem dystrybucji telewizyjnej. W toku prac prowadzonych przez grupę DVB widać było wyraźnie, że operatorami, którzy najchętniej będą inwestować w infrastrukturę cyfrowej telewizji są funkcjonujący dotychczas oraz nowi operatorzy pay-TV.

Znaczenie warunkowego dostępu, jego technologicznej koncepcji i systemu zarządzana, nie ogranicza się tylko do usług kodowanych, odbieranych na zasadzie subskrypcji. Stosowanie dostępu warunkowego może okazać się konieczne przy przesyłaniu usług niekodowanych wówczas, gdy umowy związane z ochroną własności intelektualnej nie pozwalają na przekroczenie granic pokrycia ściśle określonego obszaru.