Jakość sygnału telewizyjnego po kompresji cyfrowej zawsze zależy od jakości materiału źródłowego. Programy zaszumione oraz materiały o wysokim stopniu złożoności (duża ilość informacji w obrazie połączona z dynamiką sceny) są trudne do kompresji, ponieważ duża entropia obrazu telewizyjnego (mała powtarzalność elementów pomiędzy sąsiednimi obrazami) uniemożliwia efektywną kompresję bez niezauważalnych przez odbiorcę zniekształceń. W takich przypadkach przed zastosowaniem kompresji często stosuje się reduktory szumów, natomiast w samym koderze zmniejsza rozdzielczość obrazu telewizyjnego oraz rezygnuje się ze stosowania obrazów typu B.

Często źródłem pogorszenia jakości sygnału może być przechodzenie między różnymi standardami cyfrowymi, a niekoniecznie sama kompresja. Najlepszy przykład to poddanie sygnału cyfrowego 4:1:1 (np. DVCAM) kompresji MPEG-2 MP@ML (4:2:0). Rezultatem zdekodowania jest uzyskanie sygnału o znacznie pogorszonej jakości, odpowiadającej sygnałowi 4:1:0.