Pole widzenia człowieka ocenia się kątowo: kąt widzenia w poziomie jest większy niż w pionie. Format obrazu określa się stosunkiem w jego szerokości w do wysokości h.
Przekazywane współcześnie obrazy przez telewizję w standardzie 625 linii /obraz i 25 obrazów /s odbiegają wiernością od oryginalnego obrazu oglądanego przez człowieka. Podstawowa różnica między obrazem telewizyjnym i oryginalnym wynika z faktu, że obraz telewizyjny jest mały i dwuwymiarowy. Jest prostokątem o rozmiarach: szerokości w do wysokości h jak 4 do 3 (4:3 = 1,33), o przekątnej maksymalnie do 80 cm ( 29 cali). Obraz ten powinno się oglądać z odległości ok. 6 razy większej od jego wysokości h, aby nie była na nim widoczna struktura liniowa rys. 11.1. Odpowiada to wąskiemu kątowi oglądania wynoszącemu ok. 10°, gdy normalny kąt widzenia człowieka wynosi 60° do 160°. Zastosowanie ekranu o większej szerokości i dwukrotnie większej liczbie linii pozwala na zbliżenie widza do ekranu na odległość 3h i zwiększenie kąta oglądania do 30°. Dalsze zwiększenie kąta oglądania można uzyskać stosując małe ekrany wyświetlaczy LCD z obrazem telewizyjnym w okularach telewidza (szerokokątna telewizja okularowa). Zwiększenie obrazu telewizyjnego może nastąpić przez zwiększenie rozmiarów ekranu kineskopu, przy czym korzystniejsze jest również, przy zachowaniu kształtu prostokątnego ekranu, zwiększenie szerokości w do wysokości h w stosunku większym niż 4/3 = 1,33.

Rys. 11.1. Kąt oglądania ekranu: a - w telewizji standardowej, b - w telewizji panoramicznej, c - w szerokokątnej telewizji okularowej [18]

Tablica 11.1. Formaty obrazu

Dla porównania w kinematografii wprowadzono film panoramiczny 35 mm z klatkami obrazów o stosunku w/h = 5,54/3 = 1,85, w telewizji proponuje się 5/3 = 1,67 (Japonia) i 43:32 = 16/9 = 1/78 (CCIR).

Obraz telewizyjny standardowy składa się z 576 czynnych (świecących) linii o określonej rozdzielczością szerokości. Linie te na dużym ekranie stają się widoczne nawet z dużej odległości na niepobudzanej do świecenia jego powierzchni. Większe rozmiary ekranu powodują, że linie pobudzane do świecenia przez plamkę elektronową kineskopu tracą na jasności w zależności od położenia u góry, w środku i u dołu ekranu. Powoduje to migotanie światła na obrazie. Zjawiska te obserwuje się wyraźniej na dużych ekranach kineskopów. Aby uniknąć tych efektów w obecnym standardzie telewizji 625 linii/ obraz i 25 obrazów /s stosuje się w odbiornikach z dużym kineskopem pionowe odchylanie z dwukrotnie większą (100 Hz) częstotliwością. Daje to odtwarzany obraz nie migotający z 2 x 576 liniami, przy czym każda linia jest powtórzona dwukrotnie (rozdzielczość pionowa obrazu odpowiada tylko 576 liniom czynnym). Dalszą poprawę jakości telewizji usiłuje się uzyskać przez stosowanie kineskopów z ekranem płaskim, prostokątnym o proporcjach 16:9, z dwukrotnym zwiększeniem rozdzielczości poziomej i pionowej przez zwiększenie liczby linii czynnych na obraz do 1152 (1250 wszystkich linii) i liczby obrazów na sekundę 25 lub 50. Taka telewizja nazywa się HDTV (ang. High Definition Television - telewizja o wielkiej rozdzielczości). Telewizja HDTV ma być cyfrową i pracować w systemie HD-MAC, różniącym się od systemów PAL i SECAM. Emisji HD-MAC nie można więc odbierać odbiornikami systemu PAL i SECAM.

W okresie przejściowym, od telewizji standardowej do telewizji HDTV, wprowadza się telewizję o ulepszonej rozdzielczości IDTV (ang. Improved Definition TV), o rozszerzonej rozdzielczości EDTV (ang. Extended Definition TV) i szerokokątną telewizję okularową. Do tych rodzajów telewizji należy system PALplus. Opracowano go, aby umożliwić posiadaczom odbiorników PAL z ekranem 4:3 odbiór telewizji szerokoekranowej, a posiadaczom odbiorników PALplus z kineskopem 16:9 odbiór obrazów panoramicznych.

HDTV wymaga również lepszej jakości odtwarzania barw oraz zmniejszenia wpływu wszelkich zniekształceń i zakłóceń w całym torze telewizyjnym na jakość obrazu. HDTV jest związana w znacznym stopniu z wprowadzeniem nowych lub zmodyfikowanych sposobów analizy i syntezy, a w bardzo znacznym stopniu sposobów transmisji sygnałów. Rozwiązanie wszystkich występujących w HDTV problemów wymaga wprowadzenia zupełnie nowego standardu telewizyjnego.